Schilderen en tekenen zit mij, Esther Veerman (1968) in het bloed. Ik kan me niet anders herinneren dan dat ik met een kladblok en kleurpotloden aan tafel zat te tekenen. Hoe belangrijk het voor me werd, bleek wel, toen ik beelden op papier en doek ging zetten, die "eruit" moesten. 

Beelden waarvan ik soms tientallen jaren later ontdekte, dat het met traumatische herinneringen te maken had. Mijn onderbewuste gaf deze beelden terug, en ik had een soort interne drive om ze om te zetten in schilderijen. Dat proces gaat nog steeds door, hoewel ik nu wel veel meer zicht heb gekregen in de betekenis van de beelden en voorstellingen. 

Als autodidact ben ik ook gaan exposeren met deze beelden en doe dat vanuit de stichting die ik heb opgericht in 2011: stichting Kunst uit Geweld www.kunstuitgeweld.nl . Het exposeren helpt mij en inmiddels ook anderen om met mijn verhaal naar buiten te treden en door middel van beeld te vertellen over de gevolgen van geweld. Inmiddels geeft het schilderen me ook troost en vreugde en hoop ik er nog lang mee door te kunnen gaan, ook juist op mijn weg naar herstel.